Geschatte leestijd: 2 minuten
Op deze koude winterse dagen tref ik nogal wat beestjes die zich verschuilen op beschutte plekjes, onder schors of bladeren of zo. De meest geschikte plaatsjes zijn fel bevochten want iedereen wil natuurlijk warm en droog zitten. Dit gezelschap zwartstipjes had een afgebroken tonderzwam ingenomen. Onder het winterzonnetje kwam er langzaam beweging in de beestjes.
Zwartstippen zijn miljoenpoten. Die hebben bijlange geen miljoenen poten, dat lijkt alleen maar zo. In werkelijkheid heeft de zwartstip 118 pootjes, en dat is toch ook al wat. Het eigenaardige is dat ze die per twee verplaatsen. Dat komt omdat de segmenten van hun lichaam, met telkens één paar poten, per twee aaneengegroeid zijn.
Je kan de pootjes zelf natellen, wat de zwartstip ons makkelijk maakt door de zwarte stip op ieder (dubbel) segment. 28 stippen maal vier, plus de zes poten op de eerste drie segmenten na de kop die nog enkelvoudig zijn, en je bent er.
Met al die stippen en hun soepele voortbeweging lijken ze altijd een mooi uitgestippelde route te volgen. Het lopen gaat wel in één vloeiende, golvende beweging, maar niet zo heel snel.
Miljoenpoten moeten dan ook niet achter prooien aan zitten, want het zijn planten- en afvaleters. Ze hebben geen echte bijtende monddelen, ze schrapen eerder de vochtige, zachte laagjes af van plantenresten. Die bevochtigen ze eerst met hun speciaal aangepaste monddelen zodat het papje vlot naar binnen gaat.
Op de zachte houtzwam hadden de zwartstippen het goed naar hun zin. De luchtige poriënstructuur van de hoed bood een geïsoleerde ondergrond en een waterdicht afdakje, ze zaten er lekker warm en droog. Het zonnetje op de ochtenddauw zorgde bovendien voor mooie lichtschakeringen. Wat moet je nog meer hebben? Zo’n plekje staat met stip op één!
(Beelden uit Provinciaal Domein Puyenbroeck te Wachtebeke, januari 2026)
Als (àls) je dit natuurvertelsel leuk vond, klik je dan op het duimpje hieronder aub ? Of nog beter, schrijf je een reactie hieronder? Bedankt!