Vuurwantsen zijn van niemand bang. Ze zijn dan ook de kalmheid zelve. Meestal zitten ze zich stilletjes te voeden op planten, alleen, maar vaak ook in groep. Veel beweging is daar niet voor nodig. Zelfs het vliegen zijn ze verleerd. Ze hebben wel nog vleugels, maar die zijn sterk verkort en steken daardoor niet uit
Waarom vuurwantsen nooit bang zijn Meer lezen »
De Koppenberg staat bekend als een van de lastigste stukken van de Ronde van Vlaanderen. Het is echter niet de berg op zich, maar vooral de straat met dezelfde naam én de beruchte kinderkoppen (kasseien) die het de wielrenners zo moeilijk maakt. Ik heb de berg gedaan. En het bos op die berg: het Koppenbergbos.
Ik heb de Koppenberg gedaan Meer lezen »
Als de zon laag staat, schijnt ze recht in je gezicht. ‘s Morgensvroeg doet ze zo de herfstblaadjes oplichten die nu nog in het jonge beukenbos hangen. De kleine blaadjes veranderen in vurige vlammetjes die het bos tot leven brengen. Iedere beuk wordt een kerstboom versierd met oranje lichtjes. Beuken zijn in feite bladverliezende bomen,
Wie heeft er nu zin in vlammende blaadjes? Meer lezen »
Ik heb een heel gevoelig knopje. Het is te zeggen, mijn knopje is nogal lichtgeraakt. Of nee, ik bedoel: het knopje op mijn camera om te filmen wordt bij de minste aanraking geactiveerd. En zo worden er al eens per ongeluk filmpjes gemaakt. Dat overkwam mij ook op een winterse ochtend. De camera bungelde heen
Ik heb een heel gevoelig knopje Meer lezen »
Op een verloren moment liep ik te dwalen door de duinen, met het hoofd in de wolken. De eindeloze zee trok mijn blik naar het verre, en die golvende duinen hadden ook wel iets van een uitgestrekte zee, ze bleven maar duren en ik dus maar wandelen. Het doet een mens nadenken over zijn eigen
Nietige bolletjes tussen de sterretjes Meer lezen »
