Geschatte leestijd: 2 minuten
Vroeger dacht men dat de blaasjes van blaasjeskruid dienden om de plant te laten drijven in het water. Want de lange stengels van deze onderwaterplant vormen alleen draadvormige blaadjes en behaarde blaasjes en zweven zo rond, zonder wortels. Maar laat je geen blaasjes wijsmaken. Die blaasjes zijn niet zo onschuldig als ze er uitzien.
Blaasjeskruid komt voor in heel zuiver en dus voedselarm water. Zonder wortels in de bodem moeten ze hun voedingsstoffen nodig aanvullen. Daarvoor rekenen ze op de kleine waterbeestjes die passeren. Als een watervlo of roeipootkreeftje het aandurft om te dichtbij te komen, dan riskeert die zijn leven.
Die blaasjes vormen één van de meest geavanceerde systemen die je bij planten aantreft. Bij aanraking van een voelhaar op zo’n blaasje, klapt het deksel open. Het binnenstromende water sleurt het beestje mee naar binnen. Als het deksel weer dichtklapt, zit het gevangen. Het hele proces gaat razendsnel, sneller dan het oog kan waarnemen, en duurt zo’n 10 à 15 milliseconden (zo’n honderdste van een seconde).
De gevangen beestjes kunnen nog wel wat spartelen en wat rondzwemmen in het blaasje, maar dat valt snel stil als de verterende enzymen hun werk beginnen doen. Ze worden levend verteerd.
Blaasjeskruid is dus een vleesetende plant. Het verzwelgt voortdurend kleine waterbeestjes met de vele mondjes die hun blaasjes zijn. Maar het vormt wel mooie bloemen. Dat is het enige deel van de plant die boven water komt. De vredige aanblik boven water laat helemaal niet vermoeden welke drama’s zich onder water afspelen. Laat je maar geen blaasjes wijsmaken!
(Beelden uit Oost-Vlaanderen, september 2025 en juli 2026)
Als (àls) je dit natuurvertelsel leuk vond, klik je dan op het duimpje hieronder aub ? Of nog beter, schrijf je een reactie hieronder? Bedankt!