Geschatte leestijd: 2 minuten
Er was eens een jong en nieuwsgierig ringslangetje. De peuter kon al een tijdje kruipen en wilde nu toch eens de wereld zien. En zo gezegd, zo gedaan. Hij nam geen afscheid van mama en papa, want die had hij nooit gekend. Ringslangen zijn volledig zelfstandig van zodra ze uit het ei komen en worden aan hun lot overgelaten. Wegkruipen van huis was dus niet zo moeilijk.
Ringslangen zijn waterslangen. Ze jagen vooral op padden en kikkers in en langs het water. Het zijn hele goede zwemmers maar ons peutertje had dat nog niet ontdekt. Het kroop over de stenen omhoog en tegen de stroming in van de kabbelende beek die uitkwam in de poel waar hij het zo goed had. Hoe lastig was dat zeg!
De peuter was amper twintig cm lang en maar een pink dik, en moest nog veel groeien om een meter lang te worden zoals een volwassen ringslang. En die stenen waren zo groot en glad, en dat water stroomde zo hard! Maar waar een wil is, is een weg, en het ringslangetje kroop langzaam verder, steen na steen, kei na kei.
Zijn tongetje flitste alle kanten uit, om de wereld goed in zich op te nemen. Slangen ruiken hun omgeving met hun tong. Een gespleten tong laat toe te bepalen van waar de geur komt, doordat ze het verschil proeven tussen het linker- en de rechteruiteinde. Ze ruiken dus in stereo.
Maar toen sloeg het noodlot toe. Op de zoveelste kei liep het fout. De vermoeide peuter vond geen grip meer, probeerde nog zijn evenwicht te houden, maar de stroming was te sterk. En hops, daar ging ie, helemaal kopje onder en weer terug naar de poel. Van onze peuter was er niets meer te bespeuren maar hij zal vermoedelijk vanzelf tot zwemmen zijn gekomen. Ik ga ervan uit dat hij – noodgedwongen weliswaar – nog lang en gelukkig verder zwom.
(beelden uit Houyet – Belgische Ardennen, juni 2026)
Als (àls) je dit natuurvertelsel leuk vond, klik je dan op het duimpje hieronder aub ? Of nog beter, schrijf je een reactie hieronder? Bedankt!