Geschatte leestijd: 2 minuten
Wat zitten er toch zotte beestjes in onze natuur. Neem nu de smaragdlangsprietmot. Dat is een klein, zwart uitziend nachtvlindertje met ondoenlijk lange sprieten. Bij het mannetje zijn die zelfs belachelijk lang. Hij houdt ze dan ook nog eens fier rechtop, het kan niet anders dan de bedoeling zijn om op te vallen.
Dat is helemaal niet erg want smaragdlangsprietmotten zijn echte juweeltjes. Ze blinken langs alle kanten. En het is precies alsof de beestjes dat zelf heel goed weten, want ze zitten maar al te graag boven op een grassprietje waar iedereen ze goed kan bewonderen.
Maar die grassprietjes dienen als lanceerbasis. Vanop zo’n sprietje fladderen de motjes plotseling recht omhoog, de hemel tegemoet. Ze zoeken een blad op, hoog in een boom, om samen van de zon te genieten. Eenmaal ze lekker opgewarmd zijn, dagen de mannetjes elkaar uit om in groep te dansen. Als er eentje start, moeten de anderen wel volgen.
Met die hele lange sprieten van ze fladderen ze rond elkaar, om ter langst. Wat een uitslovers zeg! Na een minuutje of wat fladderen, strijken ze plots allemaal samen neer. Wat uitrusten, wat opwarmen, en hop, daar zijn ze weer vertrokken. En zo gaat dat heel de dag door, zolang er zon is.
Die fladderende mannenbende trekt de aandacht van de wijfjes. Wanneer die er zin in hebben, lanceren ze zich op hun beurt recht omhoog. Vanop hun grassprietje vliegen ze dwars door zo’n groepje langsprietige mannetjes. Dat doen ze nooit zonder succes. Ze vallen op knappe uitslovers in goede conditie. Want wie kan daar nu aan weerstaan?
(beelden uit de Damvallei en Wahlhausen – Groothertogdom Luxemburg, april-mei 2026)
Als (àls) je dit natuurvertelsel leuk vond, klik je dan op het duimpje hieronder aub ? Of nog beter, schrijf je een reactie hieronder? Bedankt!