Geschatte leestijd: 2 minuten
Als het water laag staat, komen de bovenste keien in de rivier bloot te liggen. In het blauwe licht van de ondergaande zon steken hun silhouetten donker af. Ze steken hun kopje boven en zorgen voor rimpelingen in het wateroppervlak. Het snelstromende water sleurt de kleinste steentjes en korreltjes mee, en die botsen dan weer tegen de grotere keien. Door het schurend effect ontstaan er zo steeds rondere keien.
Er breken grote stenen af van bergen en rotswanden door het bevriezen van water dat in allerlei spleten blijft staan. Het uitzetten van het water levert enorme krachten op waar zelfs het hardste gesteente niet tegenop kan. In de loop van miljoenen jaren breken er uiteindelijk grote en kleine brokken af, die onder invloed van de zwaartekracht in de rivier terechtkomen. En daar begint het schurend effect van het water.
Door het rollend en botsend effect van grote stenen is het op de rivierbodem dat de mooist afgeronde keien worden gevormd. De stenen die aan de zijkanten liggen, op de oever, wentelen minder vaak en zijn daardoor veel onregelmatiger afgerond. Hun silhouetten zijn des te interessanter. Het zijn misschien geen ronde kopjes, maar toch altijd nog echte keikopjes.
(beelden van de Moezel bij Epinal in de Franse Vogezen, augustus 2025)
Als (àls) je dit natuurvertelsel leuk vond, klik je dan op het duimpje hieronder aub ? Of nog beter, schrijf je een reactie hieronder? Bedankt!
Interessante weergave van een eeuwenoud natuurverschijnsel. Doet me denken aan dat liedje van ’n Nederlander (zijn naam ontsnapt me) over het verleggen van een steen in de rivier. Hij doet daarmee iets wat des mensen is nml tussenkomen in een natuurlijk proces. Mensen kunnen nu eenmaal niet van de natuur afblijven hé ! Zo zijn ze beginnen morrelen aan atomen met als gevolg : de atoombom . Gelukkig is er nog altijd ’n groot verschil tussen een steen verleggen en een atoombom ineenflansen , gelukkig maar! Een prettige week nog Maarten .
Holala, wat een mooie vergelijking met dat prachtige lied van Bram Vermeulen, een hele eer hoor Eric, dankjewel! En gelukkig houden we het hier bij keien hé+
Moraal van het mooie verhaal: stenen hebben ook iets van levende wezens…
Laat ons zeggen dat ze ook evolueren en zich verplaatsen, inderdaad!
Prachtige keien die wellicht al jarenlang door het water worden ‘bewerkt’.
Die heb je weer mooi weten te spotten,Maarten.
Dankjewel voor de deskundige toelichting en mocht het idee ooit opkomen om van deze zwart-witte foto’s kaartjes te laten maken….ik ben je eerste klant.
Dankjewel hoor Lydi! Die keikopjes ondergingen inderdaad al heel wat waterstroming!
De natuur is een weerspiegeling van hoe de mens funktioneert, echter wie of wat zal ons zachter maken? Voorlopig zie ik geen verbetering. Misschien moeten we beter kijken, luisteren en met elkaar omgaan, juist ook met de natuur, voordat die keien ons vernietigen. Zijn we daartoe in staat? Mooi geschreven Maarten en fijne zondag.
Dankjewel hoor Ineke, dat zijn wijze woorden! Fijne zondag!
Kunnen we de keikoppen van de politiek en de mensen die de teleurgang van onze mooie natuur negeren, niet ook in de rivier onderdompelen , zodat hun harde, weerbarstige kanten ook wat afschuren?
Fijne zondag nog Maarten. Dank voor je mooie foto´s!
Als dat eens zou kunnen Moniek! Dankjewel en ook voor jou nog een mooie zondag!