Geschatte leestijd: 2 minuten
Een schoonheid kan je de witte kluifzwam niet echt noemen. De hoed is zodanig vervormd en omgekruld dat je er nauwelijks nog iets in herkent. De steel is dik en plomp en zit vol langwerpige holtes en diepe groeven. Vanop een afstandje ziet de paddenstoel er meer uit als een afgekloven kluif.
Witte kluifzwammen groeien meestal gewoon op de bodem, tussen het gras. Je vindt ze op humusrijke bosgronden, vaak in de buurt van eiken. Ze zouden aangenaam ruiken en smaken, en zelfs zoeter worden met verouderen. Maar mocht dat je ertoe verleiden om toch zo’n wansmakelijk ogende kluif naar binnen te wurmen, weet dan dat de gifstoffen maagklachten kunnen veroorzaken.
Van dichtbij blijken de witte kluiven ronde en zelfs wulpse vormen te hebben. De hoeden bestaan uit oorvormige structuren, met zachte, onregelmatige krullen en bogen. Geleidelijk aan kijk ik dieper en dieper in die krullen. Het is alsof ik iemand zijn oren aan het inspecteren ben.
In één van die rondingen ontdek ik plots een enkel mospissenbedje. Als een echte oorworm had die zich genesteld tussen het zachte, witte weefsel.
De sloeber had de hele paddenstoel voor zich alleen om van te kluiven. Die witte kluifzwammen zien er misschien niet uit, maar je hebt er wel een flinke kluif aan!
(Beelden uit de Damvallei, november 2026)