Op een frisse lenteochtend hing de heide vol bewegende parels. De dauw verzamelde zich onder het ochtendzonnetje tot druppels, en op de wiegende bloeiwijzen van het struisgras blonken die naar alle kanten. Het steeds feller brandende zonnetje zette alles in lichterlaaie. In het tegenlicht vormden die druppeltjes heerlijk feeërieke lichtbollen. Ik zocht alle graspluimen af […]
Heb jij een huisje vol parels? Meer lezen »
Het is donker. Het is stil. Ik zie niets en ik hoor niets. Met de ogen dicht lig ik ‘s morgens vroeg, plat op de buik, te genieten van de stilte. Langzaam, heel langzaam, wordt de natuur wakker. En al even traag gaan mijn ogen open. Voor mij ontplooit zich een vreemde wereld. Een bevroren
Kronkelend van plezier Meer lezen »
Op de Kalmthoutse heide, in de toren aan het Stappersven, staat een koppeltje te zoenen. “O baby, wat smacht ik toch naar jou”, hoor ik het meisje zachtjes fluisteren. Ik stap snel voorbij, mijn hoofd afgewend, want ik wil niet storen of nieuwsgierig lijken. Ik ben hier trouwens voor de natuur. Zoals meestal raak ik
O baby, wat smacht ik toch naar jou! Meer lezen »
In het zand van de Ginkelse heide ben ik een blauwtje opgelopen. Het stond verscholen tussen het gras, en ik had er helemaal overgekeken. Het bloempje was nochtans hemelsblauw! En ik liep zoals altijd wel ‘met mijn hoofd in de grond’, maar toch keek ik over het blauw. Tot ik er mijn voet opzette, en
Ben ik me daar een blauwtje gelopen! Meer lezen »
