Heb jij al een schrijversclubje?

Geschatte leestijd: 2 minuten

Schrijven gaat gemakkelijker op een vlak oppervlak. Daarom dat je schrijvertjes alleen in kalm water vindt. Ze kronkelen over het wateroppervlak op zoek naar beestjes die in het water zijn gevallen. In snelstromend en golvend water lukt dat niet zo goed. Ze schrijven er kromme en onleesbare letters, maar ja, wie kan er in deze digitale tijden nog mooi schrijven?

Kromme letters

Filmpje in slow motion

Zoals je weet zijn schrijvers meestal nogal rare kluivers. Ook aan schrijvertjes is er van alles speciaal en uitzonderlijk. Om te beginnen hebben ze een tweede paar ogen onderaan hun kop. Die dienen om tijdens het rondzwemmen ook onder water te kunnen kijken. Zo kunnen ze onderwaterbeestjes vangen, zoals muggenlarven. Dat tweede paar ogen is afgesplitst van het paar ogen bovenaan, maar toch kijken ze ermee naar andere dingen. Raar hé?

Bij zo’n drijvend schrijvertje zie je natuurlijk alleen de bovenste ogen

Het wateroppervlak vlak voor zich zien ze niet. Maar met hun hele gevoelige, korte antennes voelen ze perfect wat er zich voor hen afspeelt. Zelfs als ze razendsnel schrijven, weten ze hun soortgenoten feilloos te ontwijken. Want ze schrijven altijd in kleine groepjes. Hun schrijversclubje blijft samen, wat er ook gebeurt. En als je het mij vraagt, botsen ze af en toe wel opzettelijk, maar dan om elkaar liefdevol te plagen.

Schrijversclubje

Verder hebben ze hele speciale en verschillend uitziende poten. Het eerste paar is het langst en dient om prooien te grijpen. Het tweede en derde paar zijn veel korter en verbreed met haartjes en dienen om te zwemmen. Om gewoon rond te zwemmen gebruiken ze het middelste paar en om de turbo aan te zetten, slaan ze ook de achterste poten uit. Die pootjes slaan wel 50 keer per seconde (jawel!) en daarmee kronen schrijvertjes zich tot de snelst zwemmende insecten. 

Probeer ze maar eens te pakken! Er zijn weinig vissen die daarin slagen. En als dat wel lukt, hebben schrijvertjes nog een laatste troef. Met een speciale klier in het achterlijf scheiden ze een smerige smaak af. Zo worden ze direct weer uitgespuwd. Je begrijpt het al: wie schrijft, die blijft!

De fijn gestippelde dekschilden en het achterlijf met de stinkklier

(Beelden uit de Ardennen, augustus 2021 en juni 2026)


Als (àls) je dit natuurvertelsel leuk vond, klik je dan op het duimpje hieronder aub ? Of nog beter, schrijf je een reactie hieronder? Bedankt!

18 gedachten over “Heb jij al een schrijversclubje?”

  1. Er is ook een schrijver die schreef over het schrijvertje. Iets als ‘L’arroseur arrosé’?
    ‘O krinkelende winkelende waterding, met zwarte kapotseken aan…’
    De rest heb ik niet onthouden. Het komt van een gouwgenoot van jou, Maarten.
    Je bent een waardige opvolger.
    Doe zo voort, ik geniet er telkens opnieuw van.

  2. Dag Maarten,

    Weer zo mooi gebracht! Het is ook zo leuk om die schrijvertjes bezig te zien op het wateroppervlak!
    Toch heel bijzonder met 2 paar ogen, wat boeiend allemaal!
    En ook nog een dikke proficiat met jouw foto’s op de kalender!
    Een mooie bevestiging en erkenning van jouw “kunde” en geduld.
    Daar mogen wij mee van genieten.
    Warme dank, frieda

  3. ineke verkerk raggers.

    Hai Maarten,
    Wat een fantastische diertjes. Zij zijn onze tijd ver vooruit denk ik. Deze schrijvertjes doen mij denken aan wezentjes die ons veel kunnen leren nl.leven, genieten, loslaten en verder zwemmen naar onbekende oorden.
    Dat moet je wel kunnen begrijpen als je ze zo ziet. Mijn fantasie slaat ervan op hol. Altijd zo fascinerend hoe jij dat kan ontdekken en erover weet te schrijven. Ooit een.schrijvertje geweest? Nog een hele fijne zondag.

  4. Wat een prachtig en bijzonder beestje is dit toch. Hoe knap heb jij ze wel niet in beeld gebracht.
    Weer een mooi begin van de zondag.
    Dankjewel Maarten

    Groetjes Ellen

  5. Goeiemorgen Maarten,
    Ik heb net ontcijferd wat de schrijvertjes geschreven hebben: “doe zo voort Maarten”, “eindelijk ook eens iemand die ons in het daglicht stelt, daar zijn we heel blij om!”
    Proficiat dat je foto’s gekozen werden voor de Natuurkalender, dat is heel terecht, was er ook plaats voor enkele verhaaltjes erbij? Dat was w- te moeilijk, maar wel jammer dan want ze zijn een bijzondere toevoeging bij je foto’s, ik zou ze niet willen missen!
    En gelukkig zijn de jouwe altijd leesbaar!
    Fijne zondag nog en alweer bedankt voor deze mooie bijdrage!

  6. Hoi Maarten, gefeliciteerd met je succes op de kalender! Dat moet een mooi verjaarscadeau geweest zijn. Van je geschrijf over schrijvertjes heb ik ook weer genoten. Fijne zondag! Groet, Karin de Jonge.

  7. Hallo,
    Het duimpje vond ik niet. En toch liever een reactie. Ik kan nog mooi schrijven. Ik leerde dit nog met pen en inkt.
    Maar wat die schrijvertjes doen, dat kan ik niet.
    Stinken doe ik ook af en toe. Daarvoor heb ik geen klier van doen. Gewoon in het park tussen de bomen en struiken de geplofte en door ratten opengerukte huisafvalzakken verzamelen.
    Een dikke merci voor de natuurvertelsels.
    Lucrèce

    1. Haha, heel goed Lucrèce! Vroeger leerden we inderdaad mooi schrijven, maar bij mij is dat nooit heel goed gelukt en ondertussen ben ik het zo goed als afgeleerd. En doe vooral verder met afval opruimen (en stinken), dat is een goede zaak! Dankjewel!

  8. Hoi Maarten

    Weeral zo ongelofelijk mooi verteld. Dan ook nog die mooie foto’s.

    Geef jij nergens boeken uit met al je natuurvertelsels erin?

    Groetjes Simon Steel

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.