Het is nogal moeilijk om groene rietcicades diep in de ogen te kijken. Je moet hen daarvoor eerst al dicht kunnen benaderen, want het zijn niet alleen kleine maar ook nogal schuwe beestjes. Bij de minste beweging of trilling springen ze weg. Deze dwergcicaden zijn uitstekende springers en reageren bliksemsnel op elke verstoring. Ze maken
Durf jij me in de ogen kijken? Meer lezen »
De planten hangen nu vol met slierten spuug. Wat een vieze boel, zou je wellicht denken! En terecht. Want al die klodden wit schuim komen uit… het achterste van een kleine cicade. De larve van het spuugbeestje is voortdurend aan het bellenblazen. De aars is heel beweeglijk en vormt een mooie O als het pulserende
Spuugzat ben ik dat bellenblazen! Meer lezen »
Glimwormen doen het niet zo goed. Hun leefgebieden zijn sterk versnipperd en ingeperkt. En daar komt nog eens lichtvervuiling bovenop. Want wij mensen hebben schrik in het donker en dus verlichten we de boel maar zoveel mogelijk. Glimwormen gebruiken echter lichtsignalen om hun partners aan te trekken of te vinden, en die zie je alleen
Je moet niet bang zijn hoor! Meer lezen »
Springstaartjes zijn misschien lichtgeraakt te noemen, maar motmuggen zijn wel nog een stukje erger hoor! Ik krijg zelfs de indruk dat zij het zijn die een spelletje met míj spelen. Eerst blijven ze rustig zitten zodat ik denk dat ze te benaderen zijn. Maar dan beginnen ze kriskras rond te lopen en over de rand
Wie is er hier de pestkop? Meer lezen »
De weverboktor is een stevige jongen. Het is een grote, sterke kever, met ook nog eens puntige versterkingen op de kop en de poten. Hij doet me denken aan een kleine dinosaurus, of een gepantserd tankje op poten. Als die eraan komt, gaan andere insecten uit de weg. Ook de antennes zijn extra verstevigd. Daarmee
Zie jij de balk in je eigen oog? Meer lezen »
